23 oktober 2014

lowbudgetsafari


Om de Black & White Challenge af te ronden overtrad ik de regels en liet ik mijn Sony-compact alles in zwart-wit fotograferen behalve de kleur groen. De ideale camera-instelling om een zebra in het struikgewas vast te leggen. Om financiële redenen zat er evenwel niks anders op dan via een lowbudgetopstelling het ware steppegevoel te evoceren. Hierbij heb ik er persoonlijk op toegezien dat de zebra niets tegen zijn eigen wil heeft moeten uitvoeren. Als beloning kreeg hij een chocoladen spekje maar daar hij er zijn neus voor optrok, heb ik het zelf maar opgegeten.


meer veggie is minder gruwel

Wat eet ge dan altijd? Elke vegetariër zal beamen dat hij/zij die vraag regelmatig voorgeschoteld krijgt. In feite niks speciaals, je kan perfect vegetarisch koken met alledaagse, overal verkrijgbare ingrediënten. Mij lukt het al meer dan 35 jaar en nog nooit at ik met lange tanden. Mijn allereerste principe is: eten kan maar smaken als daarvoor geen dieren zijn afgeslacht. Het is een logische consequentie van mijn natuur- en dierenliefhebberij: als de bijtjes en de vlinders gekoesterd moeten worden, waarom dan geen varkens, schapen, koeien, eenden en forellen?

gestoofde pompoen met quinoa

Geen gruwel op mijn teljoor dus. Wel bij voorkeur bio en bij momenten - nogal wiedes voor wereldwinkelvrijwilligers - fairtrade. Twee voorbeelden van poepsimpele gerechten die ik de voorbije dagen klaarmaakte, puur op het gevoel:

1. Pompoen met quinoa 

Kook de quinoa (bvb. Oxfam) gaar en meng deze in de pan met vooraf gestoofde pompoenblokjes, groene paprika, een kwart rode chilipeper, een kleine courgette en gebakken Quorn-blokjes. Voeg op het laatst enkele schijfjes zoetzure aurgurken toe en licht geroosterde okkernootstukjes. Droge versie: doe op je bord wat sojasaus of natte versie (foto): meng wat tomatensaus door het geheel.

zoete patat met boontjes

2. Boontjes met zoete patat

Kook de boontjes gaar en meng deze in de pan met vooraf gestoofde rode ajuin, zoete patat (kleine blokjes zijn snel gaar) en kleine gele courgettes of gele komkommer (dat bestaat ook). Serveer dit pangerecht met gekookte aardappelen en veggieburger (in dit geval koos ik voor sojaburger).

In beide gevallen kruid ik met zeezout, peper en stukjes van een blokje groentenbouillon. Laat het smaken en .... de beesten zijn je dankbaar. Weer wat minder horror in de wereld. 



22 oktober 2014

Museum of the Occupation


gefotografeerd in Riga
B&W challenge 4/5


Ginkgo biloba


De Japanse notenboom, beter gekend onder zijn wetenschappelijke naam Ginkgo biloba, is hier een van de mooiste herfstverkleurende bomen. Deze naaldverliezende conifeer verkleurt nog feller geel dan nu het geval is. Het bladgroen zie je deze dagen wegtrekken. Eenmaal volledig goudgeel vallen de bladeren zeer snel af, bij iets of wat wind heb je dan een kale boom. Maar de diep gegroefde stam mag zeker ook gezien worden. Onze Ginkgo straat kort bij de brievenbus waardoor hij ook 's avonds, als hij beschenen wordt door de straatlamp vlakbij, een onmiskenbare blikvanger in de voortuin is.

Toen op 6 augustus 1945 Hiroshima van de kaart werd geveegd door een atoombom bleken enkele Ginkgo's tot de weinige overlevers te behoren. Zij kregen op het internet een eigen webpage.



prachtriet in detail






na de ministorm


De storm die zou woeden is hier bijna onopgemerkt voorbij 'geraasd'. Vanuit mijn bed hoorde ik wel dat er wel wat leven in de lucht zat maar om het woord storm in de mond te nemen stelde het toch wat weinig voor. Een inspectieronde door de tuin bracht dan ook geen onaangename verrassingen. Geen enkele tak afgebroken, alle tuinmeubels nog op zijn plaats en de rondslingerende rommel lijkt niet bij de buren te liggen. 


Alles is wel goed nat en het waterniveau van de poelen en vijver is flink gestegen. Bovendien zijn ook de betonklinkers op het achterterras flink gereinigd wat erg welkom was want ik zat gisteren met een smurrie miserie. Een deel van het rioleringsstelsel (keukenpompbak en afwasmachine) bleek verstopt te zitten met aangekoekt vet waardoor al het afvalwater vanuit het toezichtsputje over het terras liep. Ziek of niet, dit moest met de grove middelen hersteld worden. Ik kan je verzekeren dat er na 20 jaar een en 't ander naar boven spoot en dat de regen daarbij erg welkom was om ons geleeg terug proper te krijgen. 


Na een douche en het meermaals wassen van de handen kon ik terug onder de mensen komen. Een bevalling was er niks tegen. Als ik goed aan mijn handen ruik, riek ik het nu nog. Gelukkig heeft het stormpje van vannacht zowat alle sporen van deze onfrisse werkzaamheden uitgewist. Als ge 't niet weet dan merk je er niks meer van. Als ge 't NIET weet. 

Er zijn gelukkig ook andere dingen die mijn aandacht trekken. De Cornus florida is prachtig verkleurd en aan de bosrand is er één toverhazelaar die knalgeel is geworden terwijl zijn noorderbuur (zie foto) dan weer knappe rode kleuren heeft aangenomen. De meeste toverhazelaars hebben ook veelbelovende trosjes bloemknoppen gevormd. Dat ziet er goed uit.


18 oktober 2014

Restauratie begijnhofkerk Diest


Onder het waakzaam oog van de begijntjes wordt de restauratie van de Diestse begijnhofkerk naarstig voortgezet. Momenteel voorziet men de ijzerzandsteen van een beschermende kaleilaag.
16 jaar geleden werd het Diestse begijnhof opgenomen op de Unesco-werelderfgoedlijst.


zicht op Schaffen


De para's van Diest mogen dan wel uit de citadel vertrokken zijn, het trainingscentrum voor parachutisten bevindt zich nog steeds in Schaffen vlakbij Diest. In 1946 besliste het toenmalige ministerie van Defensie om Schaffen als trainingscentrum te gebruiken en sindsdien heeft elke paracommando ooit zijn allereerste militaire sprong gemaakt boven de dropzone Schaffen

De eerste sprongen gebeuren vanuit het zogenaamde varken (zie foto), een mini-zeppelin met korf waaruit gesprongen wordt met automatische opening van de parachute. Met enkele schoolkameraden, ik moet toen ongeveer 17 geweest zijn, volgde ik er ook een opleiding parachutisme. 2 x sprong ik uit het varken waarna we 2 x met een Hercules C-130 opstegen vanuit Melsbroek om er boven Schaffen uit te springen. Telkens als ik het varken in de lucht zie hangen, komen deze spannende momenten weer boven. Ik weet niet of ik het thans nog zou durven. 


17 oktober 2014

kleine vuurvlinder


Nog 2 vlinderfoto's van de voorbije week: een kleine vuurvlinder die rondvloog in Dassenaerde en een Atalanta (nummervlinder) van onderuit gefotografeerd (wel tegen de zon in). Momenteel zitten er nog steeds vlinders op de herfstasters, vnl. dagpauwogen, enkele atalanta's en een gehakkelde aurelia. Ook enkele heidelibellen vertoeven nog in de buurt van de zwemvijver. 




vlinder? niks vlinder.


Op eén van onze Monarda's (bergamot) vond ik deze kale, zwarte rups met oranje stippen. Toen ik het blaadje met rups in mijn hand legde om het beest wat beter te bestuderen, rolde de rups zich op als een drolletje. Na de foto's zette ik de rups neer op een intact bergamotblad en kon de zoektocht beginnen uit welk vlindereitje deze rups ontwikkeld was.

Bij de dagvlinders niets gevonden, bij de nachtvlinders evenmin en ook een Engelse online caterpillar-determinator leverde geen resultaat op. Maar de waardplant (bergamot) en de ingeving dat niet alle rupsen altijd vlinderrupsen zijn maar soms 'bastaardrupsen', bracht me bij de oplossing. Wat ik vond is de larve van de Tenthredo marginella, een soort bladwesp.

Blijkt dat een bastaardrups één paar poten mist tussen de buik- en borstpoten en een echte rups twee. Weer iets bijgeleerd. 

13 oktober 2014

zwart-wit-challenge 3/5


Beschermd dorpsgezicht: oude graven in Ingelmunster
Een foto die thuishoort op het Facebook-gebeuren, maar
waarom zou ik jullie - de niet-facebookers - discrimineren?



12 oktober 2014

hommel in zwart-wit


(gefotografeerd in kader van de zwartwit-challenge op Facebook - na nominatie door Bart 



week van het bos


Een middagwandelingetje doorheen Liebroek-Wetsberg (hier vlakbij) was het wel het minste wat ik kon doen bij de start van de Week van het Bos. Behalve de onvermijdelijke weggeworpen vuilniszakken, blikjes, tuinafval, een afgebroken kippenhok, een berg gipsplaten en Bekaertdraad ontdekte ik enkele nog bewoonde mierenhopen. Er werd daar nogal gewerkt en dat voor een zondag.

Het voornemen was evenwel op zoek te gaan naar paddenstoelen en de vondst viel niet tegen: enkele grote berkenzwammen, parelamanieten, een grote groep rechte koraalzwammen, jawel een witte kluifzwam en één zeer fijn parasolachtig paddenstoeltje (linksonder) waar ik nog even de paddenstoelengids van mijn vader voor nodig heb om er een naam op te plakken (momenteel gok ik op een plooirokje).Tenzij iemand van jullie het zo kan zeggen. 

Het meest zeldzaam was evenwel nog deze brillenzwam (ja, je komt soms voor verrassingen te staan) :



de Platwijers


Omdat ik van altijd binnen zitten zot word trok ik gisteren naar "het hart van de Wijers" om er te wandelen door "het uniek gebied met meer dan 1000 vijvers, goed voor zo'n 700 ha water en riet". We vertrokken aan Heidestrand, ten westen van Zonhoven, en stapten zo'n 10 km. Dit gebied wordt wel eens het kraambed van zeldzame soorten zoals de roerdomp, de woudaap en de boomkikker genoemd en ook de zeer zeldzame Kempense heidelibel zou er zijn stek hebben.


Alhoewel we zeer rustig door het natuurgebied stapten en we hooguit 5 andere mensen tegengekomen zijn was het maar karig gesteld met de beesten. Enkele meeuwen, twee zwanen, wat meerkoeten en reigers. Kikkers ook, die als we wat te dichtbij kwamen, het water in doken. Tegen de wand van de vogelkijkhutten bewonderde ik de kleurrijke affiche met de vele soorten die er door de kijkgaten kunnen waargenomen worden, helaas waren ze niet present.

Veel van de vijvers worden nog steeds als viskweekvijvers gebruikt, iets wat ooit vanuit de abdij van Herkenrode moet begonnen zijn. Dit maakt dat vele waterpartijen met draden zijn beveiligd zodat predatoren geen vissen zouden komen 'stelen'.  Niet meteen oogstrelend of wat ik in een natuurgebied verwacht.


Onderweg kwamen we twee fietsers tegen die uit het bos gekropen kwamen. We herkenden ze meteen als 'van Poolse origine' en het resultaat van hun bezigheid bengelde in een grote plastieken zak aan het stuur. Paddenstoelen. Een hele berg. Helaas niet meer op de plek waar ze horen te staan. In Vlaanderen is het plukken van paddenstoelen in natuurgebieden en openbare domeinen verboden maar wie zou ze tegenhouden?

Gelukkig lieten ze een behoorlijke partij witte kluifzwam staan - of zagen ze ze niet staan? - zodat ik voor 't eerst deze gek gevormde paddenstoel met mijn eigen ogen kon bewonderen.

De witte kluifzwam
De kluifzwam heeft zijn naam niet gestolen want de paddenstoel gelijkt inderdaad wat op een stuk vleesbeen waarop honden graag bijten. Typisch is de verfrommelde hoed en de gegroefde holle steel. In sommige boeken staat er bij de kluifzwam een mes en vork afgebeeld - eetbaar dus - maar in andere boeken wordt hij als giftig vermeld. Bijna aan het eind van de wandeling stond een tiental uitgebloeide brede wespenorchis, een soort die hier in Tessenderlo ook op heel wat plekken te vinden is.

Vlakbij dit wandelgebied bevindt zich het domein Bovy, een voormalige schenking van de graaf van Loon aan de Abdij van Averbode. Ook van hieruit kan je flinke en natuurrijke wandelingen ondernemen.