18 oktober 2014

Restauratie begijnhofkerk Diest


Onder het waakzaam oog van de begijntjes wordt de restauratie van de Diestse begijnhofkerk naarstig voortgezet. Momenteel voorziet men de ijzerzandsteen van een beschermende kaleilaag.
16 jaar geleden werd het Diestse begijnhof opgenomen op de Unesco-werelderfgoedlijst.


zicht op Schaffen


De para's van Diest mogen dan wel uit de citadel vertrokken zijn, het trainingscentrum voor parachutisten bevindt zich nog steeds in Schaffen vlakbij Diest. In 1946 besliste het toenmalige ministerie van Defensie om Schaffen als trainingscentrum te gebruiken en sindsdien heeft elke paracommando ooit zijn allereerste militaire sprong gemaakt boven de dropzone Schaffen

De eerste sprongen gebeuren vanuit het zogenaamde varken (zie foto), een mini-zeppelin met korf waaruit gesprongen wordt met automatische opening van de parachute. Met enkele schoolkameraden, ik moet toen ongeveer 17 geweest zijn, volgde ik er ook een opleiding parachutisme. 2 x sprong ik uit het varken waarna we 2 x met een Hercules C-130 opstegen vanuit Melsbroek om er boven Schaffen uit te springen. Telkens als ik het varken in de lucht zie hangen, komen deze spannende momenten weer boven. Ik weet niet of ik het thans nog zou durven. 


17 oktober 2014

kleine vuurvlinder


Nog 2 vlinderfoto's van de voorbije week: een kleine vuurvlinder die rondvloog in Dassenaerde en een Atalanta (nummervlinder) van onderuit gefotografeerd (wel tegen de zon in). Momenteel zitten er nog steeds vlinders op de herfstasters, vnl. dagpauwogen, enkele atalanta's en een gehakkelde aurelia. Ook enkele heidelibellen vertoeven nog in de buurt van de zwemvijver. 




vlinder? niks vlinder.


Op eén van onze Monarda's (bergamot) vond ik deze kale, zwarte rups met oranje stippen. Toen ik het blaadje met rups in mijn hand legde om het beest wat beter te bestuderen, rolde de rups zich op als een drolletje. Na de foto's zette ik de rups neer op een intact bergamotblad en kon de zoektocht beginnen uit welk vlindereitje deze rups ontwikkeld was.

Bij de dagvlinders niets gevonden, bij de nachtvlinders evenmin en ook een Engelse online caterpillar-determinator leverde geen resultaat op. Maar de waardplant (bergamot) en de ingeving dat niet alle rupsen altijd vlinderrupsen zijn maar soms 'bastaardrupsen', bracht me bij de oplossing. Wat ik vond is de larve van de Tenthredo marginella, een soort bladwesp.

Blijkt dat een bastaardrups één paar poten mist tussen de buik- en borstpoten en een echte rups twee. Weer iets bijgeleerd. 

13 oktober 2014

zwart-wit-challenge 3/5


Beschermd dorpsgezicht: oude graven in Ingelmunster
Een foto die thuishoort op het Facebook-gebeuren, maar
waarom zou ik jullie - de niet-facebookers - discrimineren?



12 oktober 2014

hommel in zwart-wit


(gefotografeerd in kader van de zwartwit-challenge op Facebook - na nominatie door Bart 



week van het bos


Een middagwandelingetje doorheen Liebroek-Wetsberg (hier vlakbij) was het wel het minste wat ik kon doen bij de start van de Week van het Bos. Behalve de onvermijdelijke weggeworpen vuilniszakken, blikjes, tuinafval, een afgebroken kippenhok, een berg gipsplaten en Bekaertdraad ontdekte ik enkele nog bewoonde mierenhopen. Er werd daar nogal gewerkt en dat voor een zondag.

Het voornemen was evenwel op zoek te gaan naar paddenstoelen en de vondst viel niet tegen: enkele grote berkenzwammen, parelamanieten, een grote groep rechte koraalzwammen, jawel een witte kluifzwam en één zeer fijn parasolachtig paddenstoeltje (linksonder) waar ik nog even de paddenstoelengids van mijn vader voor nodig heb om er een naam op te plakken (momenteel gok ik op een plooirokje).Tenzij iemand van jullie het zo kan zeggen. 

Het meest zeldzaam was evenwel nog deze brillenzwam (ja, je komt soms voor verrassingen te staan) :



de Platwijers


Omdat ik van altijd binnen zitten zot word trok ik gisteren naar "het hart van de Wijers" om er te wandelen door "het uniek gebied met meer dan 1000 vijvers, goed voor zo'n 700 ha water en riet". We vertrokken aan Heidestrand, ten westen van Zonhoven, en stapten zo'n 10 km. Dit gebied wordt wel eens het kraambed van zeldzame soorten zoals de roerdomp, de woudaap en de boomkikker genoemd en ook de zeer zeldzame Kempense heidelibel zou er zijn stek hebben.


Alhoewel we zeer rustig door het natuurgebied stapten en we hooguit 5 andere mensen tegengekomen zijn was het maar karig gesteld met de beesten. Enkele meeuwen, twee zwanen, wat meerkoeten en reigers. Kikkers ook, die als we wat te dichtbij kwamen, het water in doken. Tegen de wand van de vogelkijkhutten bewonderde ik de kleurrijke affiche met de vele soorten die er door de kijkgaten kunnen waargenomen worden, helaas waren ze niet present.

Veel van de vijvers worden nog steeds als viskweekvijvers gebruikt, iets wat ooit vanuit de abdij van Herkenrode moet begonnen zijn. Dit maakt dat vele waterpartijen met draden zijn beveiligd zodat predatoren geen vissen zouden komen 'stelen'.  Niet meteen oogstrelend of wat ik in een natuurgebied verwacht.


Onderweg kwamen we twee fietsers tegen die uit het bos gekropen kwamen. We herkenden ze meteen als 'van Poolse origine' en het resultaat van hun bezigheid bengelde in een grote plastieken zak aan het stuur. Paddenstoelen. Een hele berg. Helaas niet meer op de plek waar ze horen te staan. In Vlaanderen is het plukken van paddenstoelen in natuurgebieden en openbare domeinen verboden maar wie zou ze tegenhouden?

Gelukkig lieten ze een behoorlijke partij witte kluifzwam staan - of zagen ze ze niet staan? - zodat ik voor 't eerst deze gek gevormde paddenstoel met mijn eigen ogen kon bewonderen.

De witte kluifzwam
De kluifzwam heeft zijn naam niet gestolen want de paddenstoel gelijkt inderdaad wat op een stuk vleesbeen waarop honden graag bijten. Typisch is de verfrommelde hoed en de gegroefde holle steel. In sommige boeken staat er bij de kluifzwam een mes en vork afgebeeld - eetbaar dus - maar in andere boeken wordt hij als giftig vermeld. Bijna aan het eind van de wandeling stond een tiental uitgebloeide brede wespenorchis, een soort die hier in Tessenderlo ook op heel wat plekken te vinden is.

Vlakbij dit wandelgebied bevindt zich het domein Bovy, een voormalige schenking van de graaf van Loon aan de Abdij van Averbode. Ook van hieruit kan je flinke en natuurrijke wandelingen ondernemen.



8 oktober 2014

wandelen over het water


Het was opnieuw een dag sociaal verlof die me vandaag tot in Diest bracht. Het bood me de gelegenheid om vanuit het moederhuis (waar mijn 4 kinderen geboren zijn) naar Park Cerckel te wandelen en van daaruit fase 2 van het Demerproject te gaan bezichtigen. Vooral dat drijvend wandelpad intrigeerde mij. Wie wil er nu niet over het water wandelen? 

Echt drijvend was de constructie evenwel niet want naar mijn aanvoelen ligt het wandelpad onbeweegbaar verankerd  in de bodem. Hout dat drijft zweeft immers niet boven het water maar ligt doorgaans in het water. Niet dat het veel uitmaakt want ook met de stelling dat de Demer nu terug door de stad gaat lopen wordt de Diestenaar in het ootje genomen. De Demer blijft net als voorheen rond de stad stromen. Het water dat door de opengemaakte oude Demerbedding loopt - "loopt" is veel gezegd - komt van de Begijnenbeek. Och kom, 't is maar een detail.

Of de gewone stedeling het nieuwe pad veel gaat gebruiken is twijfelachtig. Voor de toeristen en zeker de gidsbeurten is het ongetwijfeld wel een aanwinst. Vanuit het Begijnhof kan men nu aan de Ezeldijkmolen (foto onder rechts) de trap afdalen en via het drijvend wandelpad naar Park Cerckel en het stadscentrum wandelen. Een verloren hoekje Diest is hiermee herwonnen en opgewaardeerd. Onderweg kom je nog een interessant bosje tegen waar een kolos van een plataan dendrofielen zeker zal bekoren. 

Voor wie eraan mocht twijfelen, ik ben grote fan van het project. 


verdwijnend eikenblad

blad van zomereik

Wie van kleuren in het bos houdt beleeft zijn hoogdagen allicht tijdens de herfst. Voor ons geleeg bevindt zich een jonge bos van Amerikaanse eik en dat levert me een jaarlijks spektakel van gele, oranje en knalrode bladeren op.

Maar de herfst gaat ook subtieler te werk waarbij de bladnervatuur beetje bij beetje wordt ontbloot. Wat overblijft is het zogenaamd 'nerfskelet' en ook dat is de moeite waard om aandachtig te bekijken. Al deze kleine nerven geven aan een blad de nodige stevigheid, daarenboven zorgen zij ook voor het transport van water en voedingsstoffen.


6 oktober 2014

gekke vlieg

Het heeft een tijdje geduurd eer ik uitgeplozen had om welke vlieg het ging. Via de 'woeste sluipvlieg' in mijn insectengids kwam ik uit bij de familie van de sluipvliegen en uiteindelijk was er maar eentje bij met zo'n mooie borsttekening en zo'n kanjers van rode ogen.

De Phasia aurigera: vroeger zeldzaam, leer ik op waarnemingen.be, maar tegenwoordig gewoontjes. Toch was het de eerste keer dat ik deze dikke vlieg in de Belgische kleuren in onze tuin tegenkwam. Ook mooi zijn de bruine geaderde vleugels, zoals je dat soms ook bij libellen ziet.

4 oktober 2014

nieuwe paddenstoelensoort?


Dat had ik nog nooit gezien, een paars elfenbankje !? 
Dat moet een nieuwe variëteit zijn.

Relax Ludo.

Bij nader toezien bleek het een gewoon elfenbankje 
waar een of ander beest 
een braambes had zitten eten. 

Toch mooi effect. 
Sorry voor het misverstand.


voilà