25 mei 2015

Viburnum plicatum 'Kilimanjaro'


De talrijke bloemen staan netjes geordend zoals de zetels in een autobus

In de schaduw van de appelboom staat sinds vorig jaar een Viburnum plicatum 'Kilimanjaro'. Momenteel bloeit hij voor 't eerst in onze tuin. Het zijn vooral de grote infertiele bloemen die de show stelen. Ze zijn puur wit en lijken te zweven boven een levende tuinparasol. Net als bij de andere Viburnums plicatum komen er bessen aan en verkleuren de herfstbladeren naar rood. Het is een van de nieuwste viburnums op de markt net als de 'Kilimanjaro Sunrise' die vorige week op de Chelsea Flower Show gekroond werd als de plant van het jaar 2015. Hier verkleuren de witte bloemen licht naar het roze. 


we blijven creëren

Kale, droge, grijze bosgrond. Net in het verlengde van een uitnodigende bospad. Dat wringt al lang. Het verlengde weekend - de beste uitvinding ooit, na de vakantie! - schonk me de tijd om er verandering in te brengen.


Het stukje aarde vergde een grondige aanpak. Vlakbij staan grote kastanjes, een amberboom en een lork. De bodem is volledig uitgedroogd en verhard. Leg er 10 jaar karton met compost op en het resultaat zal niets zijn behalve dat je zelf 10 jaar ouder bent geworden. Neen, hier zijn grovere middelen nodig. Hier moet gewerkt worden.

Na de gewenste omtrek afgetekend te hebben, wordt de plantzone volledig omgespit. Een emmer bentoniet (kleimineraal, gekocht in zak bij onze VELT-afdeling) wordt over de grond uitgekieperd en met een riek vermengd. Dan volgt het werk gezeten op de knieën en gewapend met een kasseileggershamer. De achterste, kromgebogen boord van stenen wordt geplaatst en vervolgens wordt er geplant. Het extra-large plantgat wordt gevuld met een met potgrond (de eigen compost is momenteel op) verrijkte mengeling.

Ik koos voor volgende planten (altijd goed water laten opslorpen): 7 Rodgersia aesculifolia 'Irish Bronze', 7 Lysimachia ciliata 'Firecracker', 3 Cornus canadensis en 2 klimmende monnikskap. Ze kregen drie gieters regenwater als drinken. Later gooi ik er nog wat geplukte zaden op of deel ik nog wat plantgoed in de eigen tuin. Ik zie het als 'iets in gang steken' en het verdere verloop zien we wel.


Om het nieuwe plantvak extra succeskansen te bieden, heb ik er voor gezorgd dat het regenwater dat op het berghok valt, afgeleid wordt naar de nieuwe bloemen. Hiertoe groef ik een afdragende gracht - van de regenpijp naar de plantzone - die ik bekleedde met rubberfolie (het laatste stukje overschot van de zwemvijver). Deze kunstmatige miniatuurbeek werd gevuld met kasseien zodat én de folie blijft liggen én de afwatering voor lange tijd verzekerd is.

Met de plaatsing voor de voorste stenen boord, parallel met het bospad, werd dit kleinschalige verfraaiingsproject afgerond. Vandaag, 2 dagen later, leg ik nog verteerde naalden tussen de planten zodat de aarde goed vochtig blijft en de Cornus canadensis kan genieten van zijn geliefkoosde zure habitat. Van één ding ben ik zeker: tot en met het ecotuinenweekend blijven die planten wel in leven.

Wie niet creëert, heeft niet geleefd.



langs achter genomen


kloksgewijs van linksboven - kelkbladen van: bernagie (komkommerkruid), Knautia macedonica, akelei 'Nora Barlow' en een donker rode akeleizaailing (tof dat zoiets ergens kiemt). Het loont de moeite om bloemen ook eens anders te bekijken.


24 mei 2015

distelboktor

Sinds deze week zit er een mooie koperkleurige boktor in de bergkorenbloemen. Zijn grijs-zwarte antennes zijn indrukwekkend lang. Het is de gewone distelboktor. Tuinfreaks die hun planten als heiligdom beschouwen, zien dit soort beesten -naar 't schijnt- niet graag komen. Het vrouwtje legt immers haar eitjes in een plantenstengel en dat heet dan "schadelijk". Het is net deze interactie tussen dier en plantenwereld die ik zo boeiend vind. De een vindt er nectar, de ander maakt er zijn web, nog eentje 'spuwt' erop en de deze knaagt er een gat in voor het nageslacht. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt deze prachtige beesten  te vernietigen. Er zijn tuinfreaks die overdrijven. 

de distelboktor


blijft mooi om zien


Missie volbracht. Zo lang rondgevlogen met een vrouwtje in de 'tang' en ze dan nog geholpen met eitjes leggen onder het waterlelieblad, dan mag je toch eens op adem komen en gewoon genieten van de zon. 

Echte libellen zijn er hier nog niet maar de vuurjuffer (foto) heeft toch al voor een tijdje gezelschap van de blauwe azuurwaterjuffers. Bij het verwijderen van een kleine berg rottende bladeren uit de poel zaten er wel 2 larven van de blauwe glazenmaker in het schepnet. Ik heb ze mooi teruggezet en een van deze dagen zullen ze ongetwijfeld uit het water klimmen en via een onvolledige gedaanteverwisseling veranderen in indrukwekkende libellen.

Update: nog geen uur later dan ik bovenstaande schreef, landt er toch wel een mannetje platbuik aan de zwemvijver zeker. Hij had geen zin in een fotosessie maar overduidelijk wel in een lekker insectje. Toch kon ik een foto nemen met mijn pocketcamera maar wel van redelijk ver:

platbuik op Siberische lis


vuurjuffer vrouwtje
(geen tang en meer zwart in achterlijf)



witte blauwe regen


De witte ('Alba') blauwe regen mag hier zijn gang gaan in de bomen. De lijsterbes waar hij als een reusachtige slang tegenop klimt, is al volledig ingepakt. Als dank voor zijn vrijheid schenkt hij ons momenteel honderd bloemen. Ze hebben wat weg van de bloemen in de 'acacia' (Robinia pseudoacacia) maar vallen niet zo op als de gewoonlijke blauwe trosbloemen.  De blauwe regen behoort tot de vlinderbloemenfamilie zoals o.m. de brem, de lupine, de luzerne, de tuinboon en de eerder vermelde valse acacia. Naast het druk bezoek van hommels en bijen komen er ook peulen met zaadjes aan. Voor de vogels, zoals bij ons de zwartkop, is het een prima schuilplaats om geïnteresseerde fotografen het leven te bemoeilijken.


23 mei 2015

gewoon een sfeerbeeld


Aan de rand van de zwemvijver groeit er Darmera peltata, witte en blauwe Siberische lis, vrouwenmantel, knikkend nagelkruid en Clematis montana. Het loof van zwanenbloem staat er ook gezond bij maar bloemen zie ik jammer genoeg nog niet. Maar ook zonder deze roze schermbloemen vind ik de hoek wel geslaagd maar mét... zou toch nog beter zijn. Tegenwoordig houd ik wel van hier en daar een spatje roos en rood. 



22 mei 2015

leven in de mispel


Als ik klein grut wil ontdekken, trek ik naar de achtertuin waar onze mispel een centrale plaats kreeg toegewezen. De meeste bloemen zijn reeds over hun schoonste moment heen maar sommige weten hun rol als insectenlokker nog met brio te spelen. Drie of vier kevers per bloem is geen rariteit. Hun gekruip door en over de meeldraden en stempels levert een goede bevruchting op en dikke mispels. 


19 mei 2015

pinksterbloemlangsprietmot


Neen, pinksterbloemlangsprietmot is geen neologisme. Dit beest met de lange sprieten bestaat echt. Net zoals de geelbandlangsprietmot en de smaragdlangsprietmot strijkt hij wel eens neer in onze tuin. De Cauchas rufimitrella zat hier helemaal in zijn eentje op vergeet-mij-nietjes. De andere langsprietmotten zie ik meestal in een grote groep, als een doorschijnende zwarte wolk, landen en opstijgen bij een beukenhaag met wilde rozen. 

Interessante websites:
- Dag- en nachtvlinders in België
- Atlas van de kleine vlinders in Nederland
- Vlindernet, nachtvlinders



17 mei 2015

diversiteit tegen het licht

© ludo rutten

© Ludo Rutten
collage van onrijpe "judaspenningen"




gewillig landkaartje





Als nu alle beesten zo eens zouden willen meewerken....